Vandaag was een spannende dag, voor de eerste keer naar the real American High School gaan! Om 5u30 in de ochtend ging de wekker, veel te vroeg moest je het mij vragen, maar vol enthousiasme sprong ik uit mijn bed, recht naar de badkamer. Samen met mijn jongere zus, Kenzie, vertrok ik om 6u35 naar de busstop aan het strand en, wow, het uitzicht was adembenemend zo vroeg in de ochtend! Natuurlijk heb ik er een foto van genomen zodat jullie ook een beetje kunnen meegenieten en zien waarover ik praat. Tot nu ging alles nog goed en vol spanning arriveerde we aan Kennebunk High School, de school waar ik de komende 10 maanden zal doorbrengen en in juni zal afstuderen (jaja, ik ga 2 keer afstuderen aan een middelbare school!) Maar dat is pas voor later...
Het was gelukkig niet de eerste keer dat ik de school zag. Gisteren ben ik namelijk mijn lessenrooster gaan laten opstellen. Mijn guidance counselor was enorm vriendelijk, net zoals iedereen hier in Kennebunk. Zij stelde meteen voor om met haar mee te gaan naar haar advisory class. Tijdens dit halfuurtje komen alle leerlingen in vaste groepjes van 15 leerlingen uit verschillende jaren samen om een beetje te relaxen en wat bij te praten. Nadat ik mij en de rest zichzelf had voorgesteld kreeg ik een rondleiding van één van de meisjes in de veel te grote school. Mijn conclusie na de verkenning: hier ga ik sowieso verloren lopen de eerste WEKEN!
| De busstop |
Alles ging dus perfect tot 5 minuten voor de laatste bel. De andere uitwisselingsstudente uit Duitsland vroeg aan mij hoe ik naar huis zou gaan en natuurlijk zei ik: 'met de bus'. Daarop vroeg zij of ik wist welke bus ik moest nemen omdat er zoveel zijn, 20 minstens. Oeps! Om 2u11 ging de bel en om 2u15 vertrekken alle bussen. Ik had mijn gastzus nodig op dat moment! Dus wat doe ik: ik loop naar het secretariaat en vraag daar of ze weten welk nummer mijn bus heeft en de vrouw waaraan ik het vroeg schiet helemaal in paniek en zegt dat we ons moesten haasten! Wist ik veel dat die bussen zo snel naar huis vertrekken... Dus die vrouw belt naar de coördinator van de bussen en blijkbaar moest ik op bus 2 zitten. Wij lopen naar buiten en zien alle bussen vertrekken. Maar de directrice had ook gehoord dat ik mijn bus zou missen. Bijgevolg houdt zij een bus tegen en zegt dat ik naar the beach moet. Ik spring dus op de bus en ondertussen hadden ze bus 2 laten weten dat ik afkwam. Na een paar minuten kon ik overstappen en zat ik veilig op weg naar huis. Natuurlijk had ik mezelf weer goed voor schut gezet, maar mijn gastzus en ik konden er goed om lachen eens we samen van dezelfde bus stapten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten